الغريبة ٢

الفصل الخامس عشر:

عادت ندى إلى غرفتها لتتحدث مع ادهم. فتحت اللابتوب و وضعت السماعات و بدأت الحديث معه.
ندى: معلش يا ادهم اتاخرت عليك.
ادهم: و لا يهمك.. استناكى.
ابتسمت ندى و ارسلت له على الماسنجر وجه مبتسم.
ندى: قريت الشعر اللى بعتهولى* اسلوبك رائع و احساسك بيوصل للقلب. مشاعرك الصادقه بتوصل للقارئ فبيحس انك بتكتب عنه.
ادهم: محدش قالى الكلام دا غيرك قبل كدا.
ندى: يبقى مبيفهموش.
ادهم: ههههههههههههههههه لا هما مش كلهم قمر زيك و حساسين زيك.
ندى: انا بتكلم جد.
ادهم: و انا و الله بتكلم جد.
ندى: طيب حاولت تعرض رواياتك على ناشر.
ادهم: حاولت بس للأسف الموضوع محتاج يكون ليا معارف عشان يسهلولى انى اقابل الناشر.
ندى: دى بسيطه.
ادهم: ازاى يعنى؟
ندى: انا اعرف ناس ممكن يعرفوك على ناشريين. بس اللى اهم من دا انت مسجل كتاباتك فى الشهر الxxxxى.
ادهم: لا.
ندى: بس كدا ممكن لو اى ناشر او ناقد معندوش ضمير و قراهم و عجبوه يسرقهم.
ادهم: مش للدرجه دى يعنى.
ندى: للدرجه دى و نص كمان متستقلش بنفسك.
ادهم: مش شايف انى كاتب حاجه عبقريه للدرجه دى. و مش هروح اسجلهم مخصوص يعنى و اقف فى زحمه و طوابير و اصلا عمر ما حد هيعبرنى و ينشرهم.
ندى: لا اول حاجه هنعملها هنروح نسجلهم فى الشهر الxxxxى.
ادهم: طيب و ال ” ن ” بتاعت الجمع دى معناها انك بتفكرى تيجى معايا.
ندى ( بخجل ): يعنى لو دا ميضايقكش.
ادهم: يضايقنى.. ال يضايقنى ال.. دا يوم المنى.
ندى: هههههههههههههههه
ادهم: و الله ما سمعت فى حياتى احلى من الضحكه دى.
ندى ( بعتاب ) : ادهم.. انا مش واحده من اللى بيجروا وراك فى الجامعه.
ادهم: انا عمرى ما شوفتك كدا.. انتى متجريش ورا حد ابدا.. انتى اللى ينول رضاكى تبقى امه دعياله.
ندى: هههههههههههههههههه* كاتب ودى شغلتك الكلام.
ادهم: عمرى ما قولت او كتبت حاجه مش حاسسها. اسألى قلبك و شوفى هيقولك انى صادق و لا لا… ها سألتيه؟
ندى: هههههههههههههه ايوا.
ادهم: و قالك ايه؟
ندى: مردش خالص.
ادهم: طيب بعد أذنك دقيقه.
ندى ( بإستغراب ) : اتفضل.
عاد ادهم بعد حوالى 5 دقائق.
ادهم: معايا.
ندى: ايوا.
ادهم: اسف انى اتأخرت عليكى.
ندى: لا عادى مفيش مشكله.
ادهم: اصلى كتبت حاجه دلوقتى هبعتهالك و عاوزك تقريها و تقوليلى رأيك فيها.
ندى: ايوا كدا سيبك من الهزار و خلينا ندخل فى الجد.
ادهم: بالظبط هو دا الجد.
ارسل لها ادهم ملف فتحته لتجد فيه هذه الكلمات: